و اين بدين معناست كه درك چرايي وضع برخي از مناسك شرع خارج از توان عقل انسان است و اساسا نياز انسان به دين ناشي از همين واقعيت است . به بيان ديگر اگر عقل به تنهايي به فلسفه ي تشريع تمام آموزه هاي وحياني دست مي يافت ، ديگر نيازي به دين احساس نمي شد .

اما افراط و تفريط در اين مسأله خطرناك است .

يكي از دين اعراض مي كند ، چرا كه براي برخي مسائل درون ديني دليل عقلي نمي يابد .

و يكي تمام اخبار منتسب به دين را با چشم و گوش بسته مي پذيرد ؛ غافل از اينكه گوهر دين در هاله اي از توهّمات بشري نهان است .

يكي دانش مي اندوزد و ديگري ثروت .

يكي به دنبال زيبايي ظاهريست و ديگري در پي كسب اخلاق و انصاف .

اما اگر نيك بنگريم دانش و ثروت و زيبايي و اخلاق و ... را در راه خريد كالايي باارزش تر مصرف خواهيم كرد .

سوال اينست كه آيا ارزش اينها ذاتيست و يا اعتباري ؟

پول را در نظر بگيريد ؛ اگر فردا قانوني تصويب شود كه مِن بعد تمام معاملات بصورت معامله ي كالا با كالا خواهد بود ، پول ارزش خود را از دست خواهد داد .

يا حتي پول رايج در يك كشور ، در كشور همسايه ديگر ارزش نخواهد داشت .

بنده در مورد ارزش ها قضاوتي نمي كنم ، اما عقلانيست ثروتي بيندوزيم كه اگر فردا قانون جديدي حاكم شد و يا در سرزميني ديگر قدم نهاديم ، اين ثروت اعتبار خود را از دست ندهد .