نمی دانم چرا در بسیاری از فیلم های تلوزیونی زن ها شوهرانشان را با نام خانوادگی شان صدا می کنند؟

نمی دانم چرا بعضی ها در محیط اینترنت وقتی با هویت و نام غیر واقعی خود حضور پیدا می کنند، احساس می کنند می توانند تمام قواعد ادب و نزاکت کلامی را کنار بگذارند و هر طور دلشان خواست صحبت کنند.

یکی از بهترین معیارها برای سنجش میزان درستکاری یک حکومت، نحوه ی برخورد آن حکومت با مخالفانش است. حکومت هنر نمی کند که هوای من ِ شهروند ِ طرفدار حکومت را دارد. دزد هم برای رفاه خانواده اش دزدی می کند.

حالا که خوب دقت می کنم می بینم بسیاری از نوشته های پیشینم را نمی توانم قبول کنم. اما از نوشتن آنها پشیمان نیستم. چه بسا مسائلی بوده اند که بعد از به نگارش در آوردن آنها تعمق بیشتری در مورد آنها داشته ام و با بهره گیری از نظرات دوستان و خوانندگان به نظرات پخته تری رسیده ام.

یکی از آیات قرآن که به نکته ی اخلاقی بسیار مهمی اشاره می کند و متاسفانه به آن عمل نمی شود، آیه ۸ سوره مائده است. این آیه مومنان را به رعایت عدالت در مورد دشمنان دعوت می کند.

آزادی اندیشه فراتر از یک حق قانونی است، چرا که یک ویژگی ذاتی انسان است. مرغ اندیشه آزادی اش را نه تنها وامدار هیچ دین و آیینی نیست، بلکه مکتب و مذهبی که این آزادی را از او سلب کند، با اثبات اندیشه گریزی خود، تیشه به ریشه ی اعتبار خود زده است. اندیشیدن اما آفاتی دارد که می توان آنها را بی تقوایی های اندیشه نامید. با وجودی که منشاء بسیاری از بداخلاقی های رفتاری همین بی تقوایی های اندیشه است، اما متاسفانه خیلی کمتر بر روی این بُعد از اخلاق تاکید می شود. یکی از مهمترین بی تقوایی های اندیشه، «در معرض منابع اطلاعاتی محدود قرار دادن اندیشه» است. شاید بتوان تمامی موارد دیگر را در قالب همین یک مورد گنجاند. به عنوان مثال، مارتین هیدگر، فیلسوف و شاعر آلمانی، «پرسیدن» را پارسایی اندیشیدن می داند. در واقع، «نپرسیدن» محروم کردن خود از یک منبع اطلاعاتی مهم است.

۱.

مجلس با تلاوت قرآن آغاز شد.